martes, 17 de marzo de 2009
jueves, 5 de marzo de 2009
Sonda Phoenix
Phoenix ou Phoenix Mars Lander é unha sonda espacial construída pola NASA, lanzada o 4 de agosto de 2007 desde a base de Cabo Cañaveral con destino ao planeta Marte. A súa chegada produciuse ás 23:54 GMT do 25 de maio de 2008 e a misión foi estendida ata o 10 de novembro de 2008.
O programa científico é un esforzo conxunto entre universidades dos Estados Unidos, Canadá, Suiza, Dinamarca e Alemania. O seu obxectivo primario foi chegar a unha rexión próxima ao Polo Norte marciano, despregar o seu brazo robótico e facer prospecciones a diferentes profundidades para examinar o subsuelo.
Phoenix non é o primeiro intento desta natureza, pois xa en 1999 a sonda Mars Polar Lander levaba o mesmo destino, cando se estrelou ao realizar a manobra de aterrizaje. Por outra banda, a misión Mars Surveyor Lander suspendeuse antes de partir en 2001. Dous dos instrumentos deseñados para esta última renováronse e incorporado a Phoenix. O nome de Phoenix (Fénix, en español), elixiuse para indicar de forma metafórica o renacimiento destas dúas misións.
A diferenza dos tres últimos descensos con éxito de sondas da NASA en Marte (Mars Pathfinder, Spirit e Opportunity), que utilizaron bolsas de aire para amortiguar o impacto co chan, Phoenix volve ao descenso con pequenos foguetes similares aos que levaban fai tres décadas as dúas sondas Viking para pousarse no chan marciano tralo inicio do descenso con paracaídas.
Lanzamento e aterrizaxe
O lanzamento produciuse o 4 de agosto de 2007 nun foguete Delta 7925, desde Cabo Cañaveral. A sonda só tivo que facer unha corrección de traxectoria o 10 de agosto para poñerse rumbo a Marte. A súa chegada a Marte produciuse ás 23:54 GMT do 25 de maio de 2008.
Obxectivo da misión
O Phoenix amartizó nun lugar chamado Green Valley.A misión ten varios obxectivos:
Determinar se houbo ou puido haber vida en Marte.
Caracterizar o clima de Marte.
Estudo da geología de Marte.
Efectuar estudos da historia geológica do auga, factor crave para descifrar o pasado dos cambios climáticos do planeta.
A misión principal debería durar 90 días marcianos, uns 92 días terrestres aproximadamente. Tralo descubrimento de xeo de auga, decidiuse prolongar a misión cinco semanas máis, para acabar finalmente o 10 de novembro de 2008.
Determinar se houbo ou puido haber vida en Marte.
Caracterizar o clima de Marte.
Estudo da geología de Marte.
Efectuar estudos da historia geológica do auga, factor crave para descifrar o pasado dos cambios climáticos do planeta.
A misión principal debería durar 90 días marcianos, uns 92 días terrestres aproximadamente. Tralo descubrimento de xeo de auga, decidiuse prolongar a misión cinco semanas máis, para acabar finalmente o 10 de novembro de 2008.
Instrumentos
RA (Robotic Arm). É o brazo robótico que excava as zanjas para extraer as mostras do subsuelo marciano e depositalas nos instrumentos de análises TEGA e MECA. Mide 2.35 m, e permite excavar zanjas de 0.5 m de profundidade. A capa de xeo atopouse a 4 cm de profundidade. Este brazo foi probado con éxito no Death Valley xa que se esperaba que a dureza do chan alí fose similar á que se atoparon na zona de descenso en Marte.
RAC (Robotic Arm Camera). A cámara atópase no brazo robótico xusto antes da pala de excavación. Con esta cámara tomáronse imaxes próximas do chan da zona de aterrizaje. Tamén serviu para elixir e comprobar a correcta toma das mostras. Tamén se usou para estudar a estrutura e as capas do interior da zanja.
MARDI (Mars Descent Imager). É unha cámara que tomaría imaxes da zona de descenso. Detectouse un posible fallo na transmisión de datos críticos na fase de descenso se fose activada, o que fixo tomar a decisión de non usala. MARDI é un dos instrumentos reciclados da Mars Polar Lander.
MET (Meteorological Station). Esta estación meteorolóxica rexistrou o clima de Marte na zona de aterrizaje. MET mide a presión, e a temperatura, con termopares, a tres alturas distintas. Tamén dispón dun instrumento chamado LIDAR que determina a composición e localización das partículas de po e xeo da atmosfera marciana usando un láser.
SSI (Surface Stereo Imager) .É unha cámara panorámica estereográfica de alta resolución. Sitúase no extremo dun mástil duns 2 metros de altitude. Utilizouse para xerar imaxes tridimensionales da zona de alcance do brazo robótico para axudar na decisión do mellor punto de excavación. É capaz de observar en 12 bandas diferentes de frecuencia desde o visible ata o infrarrojo próximo. Tamén se utilizou para estudar algunhas propiedades da atmosfera, como a opacidad, contido de vapor de auga, etc. Outra utilidade foi a de observar á propia sonda para comprobar a deposición de po sobre os paneles solares.
MECA (Microscopy, Electrochemistry and Conductivity Analyzer).Este instrumento realizou estudos complexos de mostras do chan marciano mediante a disolución de mostras de chan con auga, para determinar a súa acidez ou alcalinidad (pH), o osíxeno e dióxido de carbono disoltos e a presenza de certos minerales. Esta análise realizouse nun dos catro recipientes específicos dun só uso. O instrumento tamén dispón de microscopios ópticos e de forza atómica para observar as mostras. Tamén conta cun sensor na punta do brazo robótico para realizar análise de resistencia eléctica no interior da zanja. MECA foi un dos instrumentos deseñados inicialmente para a misión Mars Surveyor Lander.
TEGA (Thermal and Evolved Gas Analyzer).TEGA é un espectrómetro de masas que analiza mostras do chan quentadas ata ser volatilizadas en gas. O instrumento consta de oito pequenos hornos dun só uso que volatilizan mostras do chan. Tras quentar as mostras, estas están sendo analizadas por un espectrómetro de masas que determina con gran precisión a súa composición química e de isótopos. TEGA foi deseñado polo mesmo equipo que deseño o espectrómetro de gases da Mars Polar Lander.
RAC (Robotic Arm Camera). A cámara atópase no brazo robótico xusto antes da pala de excavación. Con esta cámara tomáronse imaxes próximas do chan da zona de aterrizaje. Tamén serviu para elixir e comprobar a correcta toma das mostras. Tamén se usou para estudar a estrutura e as capas do interior da zanja.
MARDI (Mars Descent Imager). É unha cámara que tomaría imaxes da zona de descenso. Detectouse un posible fallo na transmisión de datos críticos na fase de descenso se fose activada, o que fixo tomar a decisión de non usala. MARDI é un dos instrumentos reciclados da Mars Polar Lander.
MET (Meteorological Station). Esta estación meteorolóxica rexistrou o clima de Marte na zona de aterrizaje. MET mide a presión, e a temperatura, con termopares, a tres alturas distintas. Tamén dispón dun instrumento chamado LIDAR que determina a composición e localización das partículas de po e xeo da atmosfera marciana usando un láser.
SSI (Surface Stereo Imager) .É unha cámara panorámica estereográfica de alta resolución. Sitúase no extremo dun mástil duns 2 metros de altitude. Utilizouse para xerar imaxes tridimensionales da zona de alcance do brazo robótico para axudar na decisión do mellor punto de excavación. É capaz de observar en 12 bandas diferentes de frecuencia desde o visible ata o infrarrojo próximo. Tamén se utilizou para estudar algunhas propiedades da atmosfera, como a opacidad, contido de vapor de auga, etc. Outra utilidade foi a de observar á propia sonda para comprobar a deposición de po sobre os paneles solares.
MECA (Microscopy, Electrochemistry and Conductivity Analyzer).Este instrumento realizou estudos complexos de mostras do chan marciano mediante a disolución de mostras de chan con auga, para determinar a súa acidez ou alcalinidad (pH), o osíxeno e dióxido de carbono disoltos e a presenza de certos minerales. Esta análise realizouse nun dos catro recipientes específicos dun só uso. O instrumento tamén dispón de microscopios ópticos e de forza atómica para observar as mostras. Tamén conta cun sensor na punta do brazo robótico para realizar análise de resistencia eléctica no interior da zanja. MECA foi un dos instrumentos deseñados inicialmente para a misión Mars Surveyor Lander.
TEGA (Thermal and Evolved Gas Analyzer).TEGA é un espectrómetro de masas que analiza mostras do chan quentadas ata ser volatilizadas en gas. O instrumento consta de oito pequenos hornos dun só uso que volatilizan mostras do chan. Tras quentar as mostras, estas están sendo analizadas por un espectrómetro de masas que determina con gran precisión a súa composición química e de isótopos. TEGA foi deseñado polo mesmo equipo que deseño o espectrómetro de gases da Mars Polar Lander.
DVD do Phoenix
A sonda leva consigo un mini DVD chamado "The Phoenix DVD" deseñado pola Sociedade Planetaria. O contido multimedia denomínase Visións de Marte e compóñeno, entre outros, unha colección de literatura sobre Marte, incluíndo a obra de H. G. Wells «A guerra dos mundos» xunto coa histórica transmisión de radio de Orson Welles, os mapas realizados por Percival Lowell sobre as canles de Marte, «Crónicas Marcianas» de Ray Bradbury e «Marte verde» de Kim Stanley Robinson. Tamén contén mensaxes dirixidas aos futuros exploradores e colonizadores de Marte de parte de Carl Sagan e Arthur C. Clarke. A finais de 2006, a 'Sociedade Planetaria' reuniu un cuarto de millón de nomes de persoas que o solicitaron no seu sitio web e incluírlo no disco.
Resultados
O fin da misión en novembro 10 de 2008, marcou o inicio da interpretación detallada dos datos obtidos. Con todo, algúns dos datos iniciais que foron sobresalientes. O 19 de xuño de 2008 a NASA afirmou que a sonda Phoenix atopou xeo ao realizar unha excavación preto do Polo Norte de Marte. Uns anacos de material sublimaron logo de ser descubertos o 15 de xuño por un brazo de robot.
Posteriormente determinouse que o chan marciano ?polo menos onde aterrizó a sonda? é alcalino, cun pH de entre 8 e 9 e análogo ao chan da superficie próxima nos vales da Antártida.
O 31 de xullo, TEGA transmitiu os resultados dunha mostra de chan que ao principio tivera problemas para introducir no seu horno, debido a que gran parte dela adheríase á pala do brazo robótico. Segundo estes resultados, o seu contido era xeo de auga, co cal, quedou directamente confirmada a súa presenza en Marte.
O 30 de setembro, Phoenix detectou neve na atmosfera de Marte, unha observación sen precedentes. Un instrumento láser concibido para analizar as interaccións entre a atmosfera e a superficie do chan marciano, detectou neve proveniente de nubes a 4,000 metros de altitude sobre Phoenix. Segundo as observacións, os copos de neve se sublimaron antes de chegar á superficie de Marte.
Experimentos realizados cos instrumentos de Phoenix, tamén revelaron rastros de reaccións químicas entre minerales do chan marciano e auga líquida no pasado. Isto indica momentos no pasado de Marte nos cales corría auga líquida polo chan. Os datos xerados pola sonda Phoenix tamén suxiren a presenza de carbonato de calcio, o principal compoñente da roca caliza. A maioría dos carbonatos e arcillas sobre a Terra fórmanse coa presenza de auga líquida.
Moi recientemente, a análise dalgunhas imaxes mostra o que parecen ser pingas de auga líquida que salpicaron as patas da sonda trala súa aterrizaje
Posteriormente determinouse que o chan marciano ?polo menos onde aterrizó a sonda? é alcalino, cun pH de entre 8 e 9 e análogo ao chan da superficie próxima nos vales da Antártida.
O 31 de xullo, TEGA transmitiu os resultados dunha mostra de chan que ao principio tivera problemas para introducir no seu horno, debido a que gran parte dela adheríase á pala do brazo robótico. Segundo estes resultados, o seu contido era xeo de auga, co cal, quedou directamente confirmada a súa presenza en Marte.
O 30 de setembro, Phoenix detectou neve na atmosfera de Marte, unha observación sen precedentes. Un instrumento láser concibido para analizar as interaccións entre a atmosfera e a superficie do chan marciano, detectou neve proveniente de nubes a 4,000 metros de altitude sobre Phoenix. Segundo as observacións, os copos de neve se sublimaron antes de chegar á superficie de Marte.
Experimentos realizados cos instrumentos de Phoenix, tamén revelaron rastros de reaccións químicas entre minerales do chan marciano e auga líquida no pasado. Isto indica momentos no pasado de Marte nos cales corría auga líquida polo chan. Os datos xerados pola sonda Phoenix tamén suxiren a presenza de carbonato de calcio, o principal compoñente da roca caliza. A maioría dos carbonatos e arcillas sobre a Terra fórmanse coa presenza de auga líquida.
Moi recientemente, a análise dalgunhas imaxes mostra o que parecen ser pingas de auga líquida que salpicaron as patas da sonda trala súa aterrizaje
Finalizando a misión
O 29 de outubro de 2008, perdeuse o contacto con Phoenix para ser recuperado ao día seguinte coa axuda da sonda orbital Mars Odyssey. Ao parecer, a sonda entrou en "modo seguro" ou "hibernación" debido á disminución da luz solar conforme avanza o inverno en Marte. A sonda foi reactivada pero a pouca enerxía solar dispoñible obrigou á desconexión da maioría dos calentadores necesarios para a función dos sistemas mecánicos e electrónicos, así como suspender todas as operacións científicas, a excepción do monitoreo climatológico. En días posteriores, conseguiuse establecer contacto a diario con Phoenix, pero só durante breves períodos de tempo ao amencer. Finalmente decidiuse dar a misión por finalizada ao non recibirse sinais dela, como era esperado co avance do inverno.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)